fbpx

 

 

Ik sprak een aantal jaar geleden Ben. Hij was 10 jaar en bracht die zomer zijn vakantie door bij een vakantiegastoudergezin. Deze vakantie van Ben was onderdeel van een project voor kinderen die opgroeien in gezinnen die om financiële redenen niet op vakantie kunnen.

De reden dat ik Ben wilde spreken, was omdat ik een artikel over vakantiegastgezinnen wilde schrijven voor Jong010.

De moeder van Ben en de projectleider waren ook aanwezig bij het gesprek.

Ik begon met het stellen van vragen. Ben bleef heel stil. Hij liet vrijwel niets los.

Zijn moeder voelde zich bezwaard omdat haar zoontje niet meewerkte. Ze zei tegen Ben dat hij een week niet zou mogen computeren als hij geen antwoord zou geven op de vragen. Ik merkte dat ze het een beetje zei vanuit wanhoop.

Ben bleef stil. Hij gaf wat oppervlakkige antwoorden en leek wat afwezig. Zijn moeder nam het over en beantwoordde mijn vragen. De projectleider vulde aan met wat de gastoudergezinnen allemaal doen tijdens deze vakantieweken. En Ben zette zichzelf meer en meer op de achtergrond.

Ik probeerde vanaf een afstandje naar de situatie te kijken. En zag een situatie waarvan ik me kon voorstellen dat deze niet prettig is voor een kind.

Ik stelde aan Ben voor om samen een eindje te gaan wandelen. Ik hoopte dat hij zich daardoor meer op zijn gemak zou voelen. We kwamen onderweg een bankje tegen, waar ik even op ging zitten om op ooghoogte te komen met Ben.

Ik vroeg aan Ben: “Ik vond je een beetje stil. Wat is de reden dat je niet met mij wilde praten?” Ben keek me aan en zei: “Ik vind het erg voor mama dat ik op vakantie ben geweest en dat ik het zo leuk heb gehad. Mama kan nooit op vakantie. Ik heb een superweek gehad en zij niet.”

Dit zorgde ervoor dat het ijs was gebroken. Ik had vervolgens een mooi gesprek met Ben. En kon op basis hiervan een mooi artikel schrijven.

De belangrijkste vraag stelde ik in deze situatie niet aan Ben. Ik stelde deze aan mezelf: “Wat kan ik doen om Ben op zijn gemak te stellen en om erachter te komen wat er echt in hem omgaat?”

 

 

Comments are closed.